Vandaag hebben we gestemd over het zwangerschapsverlof in Europa. Het zorgde voor veel ophef en debat in het Parlement. Het rapport is met krappe meerderheid aangenomen en stelt voor om het zwangerschapsverlof uit te breiden naar 20 weken, met een complete doorbetaling van het salaris tijdens het verlof en voorziet daarnaast in twee weken doorbetaald vaderschapsverlof. Het beschermen van de zwangere en net bevallen werkneemster is belangrijk, maar we moeten in Europa niet te ver gaan. Daarom ben ik niet tevreden met dit resultaat.

Europa kent veel diversiteit als het gaat om zwangerschapsverlof. Nederland heeft een verlof van 16 weken volledig betaald, terwijl dit bijv. in Engeland niet het geval is. Het is belangrijk dat we in heel Europa dezelfde waarden hanteren als het gaat om gelijke behandeling van vrouwen en opkomen voor de veiligheid van de zwangere vrouw. Daarom is het principe van deze richtlijn goed, maar het Europees Parlement is met 20 weken 100% betaling doorgeschoten. In een tijd van crisis, waar we allemaal moeten bezuinigen gaat Europa regelen dat nationale lidstaten geld moeten uittrekken voor zwangerschapsverlof én vaderschapsverlof. Dit zal Nederland een half miljard euro extra kosten, voor het Verenigd Koninkrijk zal dit rond de 2,6 miljard pond liggen.

Daarnaast is het vaderschapsverlof geregeld. Voor Nederland geldt dat we van 2 dagen betaald verlof voor vaders naar 2 weken gaan. Dit verlof hoort niet in deze wetgeving thuis. Beter was geweest dit te regelen in het kader van ouderschapsverlof, niet in een rapport over veiligheid en gezondheid van zwangere en net bevallen werkneemsters op de werkplek.

Het is zeer spijtig dat het Europees Parlement te ver is gegaan in het realiseren van een betere regeling voor zwangere en net bevallen vrouwen. De lidstaten zijn nu aan zet. Zij zullen dit overdreven resultaat nooit accepteren. De vraag is hoe dit zal gaan aflopen en of we in een impasse komen.